A Travellerspoint blog

Sortin’ cows, drivin’ gaiters and playing with baby horses

Een verslag van mijn eerste week op de Arrow Valley Ranch

sunny 18 °C
View Canada on Liesbeth1986's travel map.

Donderdag 24 mei. Wauw, ondertussen ben ik reeds een hele week op de Arrow Valley Ranch in Edgewood, dat op de grens ligt tussen de Okanagan Valley en de West Kootenays. Geleidelijk aan begin ik mijn draai te vinden, deels doordat ik nu reeds twee dagen met de paarden heb kunnen werken en nu ja, dat is wat een lach op mijn gezicht tovert en mijn creativiteit doet stromen.

Maar laten we even teruggaan naar het begin. Op 16 mei werd ik – met een beetje vertraging – opgehaald door Kyra, de paardentrainer van de ranch. Anne – the big boss – was inkopen aan het doen in Casco – lees 2 karretjes vol en een rekening van 700 dollar – met mijn medewwoofers Max en Caroline uit Frankrijk. Na door middel van wat puzzelwerk de hele laadbak van de pick-up truck te hebben volgeladen met de boodschappen en onszelf op de achterbank gewurmd te hebben, zetten we koers naar Edgewood, nog 2 uur verder. Max en Caroline hadden reeds de hele dag in die auto doorgebracht en waren dus doodop. Reden van de uitputtingsslag: de zoektocht naar een auto voor Kyra. De auto – Jimmy – werd uiteindelijk gevonden. Ondertussen is ze aan het shoppen voor een trailer :-). De avond was reeds gevallen toen we eindelijk aankwamen op de ranch: een authentiek houten huis in een enorme vallei die omringd wordt door bergen. In de verte – nu ja eigenlijk niet zo ver – zie je nog besneeuwde toppen. De oprit is voorzien van een boog waar je onderdoor rijdt – net zoals in Heartland ;-). Het huis zelf is versierd met allerlei western decospulletjes, zoals paardenbeeldjes met verschillende prints en kleuren, zelfgemaakte plaids, kaarsen en kandelaars met sporen, prikkeldraad of een laarzentrekker als inlage, schilderijen van cowboys en indianen, ...

Op de ranch worden Quarter horses, Andalusiers en Azteca’s (een kruising tussen Quarters en Andalusiërs) gefokt. De paarden mogen hun dagen slijten op één van de ontelbare graspaddocks of weides. Er zijn groepjes met jaarlingen en twenters, groepjes drachtige merries en merries met veulens en een groep paarden waarmee gewerkt wordt. De hengsten mogen de merries natuurlijk dekken en als ze niet dekken hebben ze hun eigen paddock of weide. Slapengaan doe ik onder het kalmerende geluid van tevreden briesende en rollende paarden. De ranch wordt bewaakt door een schat van een Rottweiler, 3 Blue Heelers (Australische werkhonden) en 2 Pomeranians (een soort van fluffy Chihuahua’s). Tijdens het werk rijden de honden gezellig mee op de “gaiter”. Een van de kleine hondjes is ervan overtuigd dat hij zo groot is als de Rottweiler en denkt dat hij overal mee moet komen “helpen”. Hij luistert naar de toepasselijke naam “Rocky”. Nou ja, luisteren naar de naam Rocky doet hij eigenlijk niet; hij luistert alleen naar de naam “treat”.

Donderdag en vrijdag bestond mijn programma voornamelijk uit onkruid wieden en bloemen planten. Ik herinner me nu hoe ik mama en papa daar vroeger mee hielp. It’s all coming back to me now. Best leuk om je hoofd even te kunnen leegmaken en met je handen door de aarde te woelen.

Vrijdag druppelden dan de eerste familieleden binnen, die toestroomden om ee handje toe te steken tijdens de branding. Tegen de tijd dat de avond viel, brandde er een warm kampvuur waarop steak geroosterd werd, die samen met o.a. warme maïskolven een heerlijk avondmaal vormde. Heerlijk relaxen bij het vuur, onder een deken van fonkelende sterren en met op de achtergrond een rustig countrymuziekje. Tijdens het weekend zelf kwamen er nog veel meer mensen opdagen, net zoveel totdat het hele terrein eruitzag als een gigantisch caravanpark. De branding zelf zat er eigenlijk snel op. De kudde werd opgehaald uit de weide, de cows werden “gesort” om de mama’s te scheiden van de kalfjes, kalfjes werden gebrandmerkt en klaar. ’S zondags heb ik mijn lassowerpkunsten nog eens kunnen oefenen op een nepkoe, dus dat was ook leuk.

Deze week zijn de jaarlingen en twenters binnengekomen en werden mijn dagen gevuld met de “babies” te leren netjes aan het halster mee te lopen, voetjes te geven en overal aangeraakt te worden. Heel leuk! Vooral als je een probleem tegenkomt en dan even out of the box moet denken of moet graven in je kennis om het probleem op te lossen. Toen ik op dag 2 opnieuw met mijn paardjes werkte kon ik duidelijk zien dat het werk dat ik de dag ervoor had gedaan goed was geweest, dus dat geeft veel voldoening en zelfvertrouwen. Het paardje dat eergisteren steeds steigerde tijdens het leiden aan het halster (omwille van de druk achter de oren) liep vandaag braaf met me mee en het paard dat we niet konden vangen stond vandaag als eerste aan het hek voor wat knuffels. Ook zijn we gaan wandelen met 2 jonkies. Prachtig uitzicht op de terugweg: wij tweeën als enige al afdalend op de gravelweg met recht voor ons nog besneeuwde bergtoppen: super mooi! Ondertussen heb ik ook een aantal dingen geleerd van Kyra wat betreft drukpunten en paardengedrag. En ik heb reeds een aantal keer kunnen werken met mijn project Centido, een Azteca die ik toegewezen heb gekregen. Centido is goed ruitermak, maar begon wat kuren te vertonen. Doel: hem laten inzien dat hij ook braaf zijn best moet doen bij andere mensen. Centido is een heel intelligent paard (en even goed in uitbreken als Tweety – gisteren vonden we hem in de sloot tussen de twee weides, waar het gras natuurlijk veel groener was dan in de weide), maar niet echt heel ideaal gebouwd, een beetje grof en lomp. Hij heeft wel een mooie hals opstaan, maar zijn rug is wat lang en zijn benen wat kort een grof. Centido is de eerste die naar je toe komt in de weide en heel erg knuffelig, zonder opdringerig te zijn. Onder het zadel is hij redelijk uitgebalanceerd, maar vergeleken met Tweety is hij heel flegmatiek, dus ik moet even uitzoeken hoe ik hem kan motiveren.

Max en Caroline zijn inmiddels vertrokken, dus nu zijn we opnieuw met z’n vijven. Ik heb het gevoel dat ik meer en meer opgenomen word in de familie, dus dat is goed. Ook hier worden de avonden gevuld met interessante gesprekken en discussies over paarden. Uiteindelijk zijn paardenvrouwen over de hele wereld allemaal hetelfde denk ik: er worden steeds meer paarden verzameld, maar er eentje wegdoen is toch wel heel moeilijk.

Posted by Liesbeth1986 20:45 Archived in Canada Tagged edgewood

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Comments

Zo te zien zijn je dagen goed gevuld!!!!
En volgend jaar mag je bij ons thuis weer de bloemetjes in potten planten.
Ik zie dat je het er naar je zijn hebt, net Heartland maar dan met nog meer mensen om je heen.
Leuk toch.
mama

by mama

Blijkbaar bevalt het je goed daar. Je zou een mens zin doen krijgen (wat minder in de paarden, maar wel in het land). Ik was blij ook eens wat foto's te zien. Je schrijft wel boeiend, maar soms wil het oog ook wat ;-). Intussen hebben we hier eindelijk ook wat goed weer. Dus kunnen we dit vrij weekend ook eens genieten.
Nog veel boeiende momenten en heel veel plezier. We blijven je volgen.
Groetjes,
Tante Lea

by Lea Huyghe

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint