A Travellerspoint blog

I have a feeling that I belong...

Life in the mountains

sunny 20 °C
View Canada on Liesbeth1986's travel map.

“Where did the summer go?” vraag ik me momenteel af. Juli en augustus zijn voorbijgevlogen. Hoog tijd dus om een aantal dingen neer te schrijven, vooraleer alles - zoals mijn mede-wwoofer Mary het stelde - “turns into one big blur”. En dat is exact wat ik niet wil. De afgelopen 2 maanden vond ik alles waarnaar ik op zoek was in Canada: rust, de uitdaging om je grenzen te verleggen en een adembenemde achtertuin. Hmm, waar zal ik beginnen.

Mijn thuis de afgelopen maanden was Chungo Creek Outfitters in Nordegg, een oud mijnstadje ongeveer 100 km ten westen van Banff National Park. Het bedrijf bevindt zich op een half uurtje rijden van laatstgenoemde in een stukje ongerepte wildernis. Toeristen reizen doorgaans niet zo ver, heerlijk rustig dus. Diane en Greg, mijn tijdelijke ouders verhuren 3 authentieke houten cabins en bieden trail rides en hunts aan. De trail rides vinden plaats van juni tot augustus. Vanaf september neemt Greg jagers – doorgaans rijke Amerikanen – mee naar de backcountry op jacht naar een bighorn sheep. Een gigantische trailer was mijn huisje deze laatste 2 maanden. De wc’s bestaan uit “outhouses”; electriciteit is er niet, tenzij opgewekt door een generator; lampen branden op propane en douchen gebeurt in een schattig houten huisje – met warm water! Er gaat niets boven het nemen van een douche met uitzicht op een blauwe hemel. Een paar honderd meter van het huis van Diane en Greg bevindt zich het “bunkhouse” van kleinzonen Wesson en Colt die permanent bij hen inwonen. Greg heeft ongeveer 70 paarden, verspreid over de weide thuis – lees: het hele domein waarop ze vrij rondlopen – en 3 weiden in “de omgeving”. De paarden zijn voornamelijk Quarter Horses, Paints en kruisingen met Shires of Clydesdales. De paarden worden gebruikt als pack horse tot ze 6 of 7 zijn en worden dan pas zadelmak gemaakt. Tegen die tijd zijn ze al gewend aan een gewicht op hun rug, aan zwaaiende touwen en zeilen en zouden ze gwend moeten zijn aan “paardetende boomstronken en stenen”. De huidige kudde is wat klein (Quarters horses meten gemiddeld maar 1.50) volgens Greg die graag de zwaardere, grotere paarden ziet, “so he’ll have to go shopping”. Voor een normaal paard van de veiling betaal je hier maar 300 dollar, dus dat valt nogal mee. Dat het soms “bucking stock” is, getraind voor rodeo’s, moet je er dan maar bij nemen.

DSCN5332.jpg
90_DSCN5342.jpg
90_DSCN5329.jpg
DSCN5328.jpg
large_DSCN5122b.jpg
DSCN5085b.jpg
90_241.jpg
large_90_DSCN5776.jpg
180.jpg

Het begin van de zomer bestond vooral uit het begeleiden van trail rides in het gebied rondom het huis, bijvoorbeeld een 2 uur durende rit naar Nelson Flats. De rit voert langs de very edge van de klif met uitzicht op de Blackstone rivier en “The Gap” in de verte en leidt naar een ongerepte vlakte waar je haast altijd een whitetail deer kan spotten. De weg naar Nelson Flats kan ik – en mijn paarden Rockus en Big Jack – ondertussen dromen. De paarden kennen de weg zo goed, ze hebben amper aanwijzigingen nodig. Tijdens mijn laatste rit naar de backcountry slaagde ik erin een pack horse te leiden, mijn eigen paard te rijden en tegelijkertijd foto’s te nemen. Een dutje doen is geen enkel probleem: het paard weet het altijd beter dan zijn luie berijder en zorgt ervoor dat je veilig op je bestemming aankomt. Als je een pack horse leidt, kan het soms wel eens misgaan... Zo ook in dit verhaal dat Wesson me vertelde. Wesson’s vader Corey was op zijn gemakje op weg naar Greg’s basiskamp toen hij in slaap sukkelde. Enkele minuten later werd hij ruw uit zijn slaap geschud door zijn vrouw, Pam, die hem iets toeschreeuwde. “What?” brulde een nog slaapdronken Corey. “Where are your pack horses?” vroeg Pam. “They are right ... behind ... me ...”. Kijkt om en ziet: geen pakpaarden. Corey had de lead rope losgelaten en de paarden waren braaf het pad ingeslagen naar Corey’s kamp in Vimey. Enkele minuten laten vonden ze de paarden terug die nog braaf, zich van geen kwaad bewust, voortsjokten op weg naar de plek waar ze normaal afgezadeld worden... :-).

Rockus
DSCN5740.jpg

Big Jack
DSCN5292.jpg

Maar goed, terug naar de trail rides dichterbij huis. De dag bestond dan uit het vangen, poetsen en zadelen van de paarden. De gasten, meestal Canadezen uit de regio Edmonton krijgen een korte uitleg over hoe ze het paard moeten “besturen”, hun stijgbeugels worden op maat gemaakt en off we go. In het begin nam ik altijd de achterhoede voor mijn rekening om een oogje in het zeil te houden dat de gasten – over de paarden moet je je geen zorgen maken - niets dom doen. Om het met Greg’s woorden te zeggen: “All people bring us joy: some when they come, some when they go.” Tegen het einde van de zomer kende ik eindelijk de trails en nam ik helemaal alleen enkele ritten voor mijn rekening: een super gevoel! Sporen lezen is echter niet mijn sterkste kant: het kostte me ongeveer 8 ritten naar het basiskamp in de bergen vooraleer ik eindelijk de weg kende. Greg – sarcastisch als hij is – liet me dan leiden om ongeveer 10 keer me veel plezier te brullen: “You’re getting us lo-ost. Just look at the tracks. Tracks tell no lies, rivers tell no truths.” Jaja, dat is allemaal goed en wel, maar hoe kan je sporen zien op een oever bezaaid met rotsen zo groot als tennisballen? Uitindelijk slaagde ik er wel in: tijdens de laatste ritten raakte ik niet meer verloren en ik nam zelfs een ritje voor mijn rekening in de backcountry om onze gaste Cathy het adembenemende uitzicht vanop de Graves Flats op de ruige bergkammen te tonen. Greg’s vuistregel voor het oversteken van rivieren: “only cross when you can count the rocks on the bottom”, wat goed werkte tegen het einde van de zomer. In de begin van de zomer kreeg ik nog herhaaldelijk natte voeten. In juni moest Greg met een aantal gasten zelfs de nacht doorbrengen op een rantsoen van 3 aardappelen omdat het te gevaarlijk was om de rivier over te steken... Tip van de dag: wees steeds voorbereid in de bergen. Met een Bic aansteker kom je doorheen het ganse land én het kan het verschil betekenen tussen leven en dood. Net zoals een zakmes om touwen door te snijden.

large_542b.jpg

In juli verzorgden we elke maandag ritten voor de mentaal gehandicapte kinderen in het Gold Eye centrum. Om half zes opstaan, ontbijten, 12 paarden vangen, poetsen en zadelen. Paarden in de trailer duwen. Het laatste paard is een paard met veel zelfvertrouwen dat hoog in de rang staat en de andere paarden doet opschuiven. “See, there’s room for 3 more.” :-) Zucht... Tijdens die ochtendlijke ritten zagen we 2 weken op rij de zwarte kudde wilde paarden, alsook een majestueuze elk, verscholen in het struikgewas. Elke week was er een andere leeftijdsgroep aan de beurt, gaande van 8 tot 18. De kinderen werden opgesplitst in 4 groepen, die elk een rit maakten van een uur, over een zeer eenvoudige en veilige trail. Deze kinderen deden het soms zelfs beter dan de “normale” kinderen, waarvan we ook een aantal groepen hadden. Het was dan ook heel leuk om te horen dat het paardrijden steeds het hoogtepunt van de week was.

63B5F1A22219AC6817609EEB6A33780F.jpg

Als er geen ritten op het programma stonden, werden er paarden opgehaald van één van de weides, werden er paarden bekapt en van ijzers voorzien – alle outfitters doen dit zelf –, werden er met de kettingzaag trails vrijgemaakt, werd er met de quad bagage van klanten naar de cabins gebracht en was er tijd voor heel veel ontspanning. Zo nam Greg ons mee naar de paardenveiling in Rimbey. Vooraleer de veiling van start gaat, kan je de paarden gaan bekijken en – soms – een korte beschrijving lezen. Het voorstellen van de paarden tijdens de veiling zelf is redelijk spectaculair. Vanuit het zadel neemt de ruiter het hoofdstel af, draait het hoofdstel om zodat de teugels om de nek liggen en laat het paarden zo draaien (zonder bit) – om aan te tonen hoe goed het paard neckreint. De veilingmeester leidt aan een razend spreektempo het veilingproces in goede banen.

492.jpg
DSCN5022.jpg
DSCN5006.jpg

Tevens bezochten we de WB finales van chuckwagon racing in Rocky Mountain House. Dit is echt adembenemend. De race is gebaseerd op cowboys die na een dag hard werk het kamp opbreken en terug naar huis racen. 4 spannen bestaande uit 4 volbloeden nemen plaats op verschillende aangeduide plaatsen in een ruimte voor de klassieke ovale racebaan. Bij elk span horen 2 “outriders”. Eén outrider houdt het span vast en de andere gooit – bij het klinken van de hoorn – een “stove” in de huifkar. Vervolgens maakt de wagon een 8 om 2 tonnen om dan de racebaan op te gaan – net zoals de 3 andere spannen. De ruiters moeten zo snel mogelijk op hun paard springen om de wagons achterna te gaan. De winnaar is meestal de chuckwagon die het eerste over de finish is, ervan uitgaande dat de outriders niet meer dan 150 meter achterop zijn, anders worden er strafpunten opgeteld. Als je te laat op je paard springt, haal je je dus de furie van de menners op de hals. En geloof me, snel moeten ze zijn. Als je knippert heb je de start gemist. De behendigheid van de outriders en de snelheid van 16 roffelende hoeven bij aankomst = kippenvelmomenten.

large_127.jpg
90_093.jpg
100.jpg
large_63A76AEE2219AC68172CF92FD3704818.jpg

Voor een filmpje, zie mijn Facebook pagina.

Diane nam me mee naar Abraham Lake, een ijsblauw meer van een bijna buitenaards kaliber en toonde me de Crescent Falls, die voorafgegaan worden door een massieve, metersdiepe canyon. Ook hadden we een “girls day out” en gingen we lekker shoppen in het Ironmills Mall in Calgary en in Irvine’s Western Wear & Tack Store = de hemel. Een balzaal voor laarzen, een balzaal voor jeans, en balzaal voor zadels... En dan heb nog niet eens de hele winkel gezien.

Wat ik echter het meest zal missen zijn de ritten naar de backcountry van de Rocky Mountains. Een gebied waarschijnlijk zo groot als Vlaanderen is Greg’s – en nu ook een beetje de mijne – achtertuin. Gezeten op een paardenrug een gebied kunnen verkennen waar haast geen enkele levende ziel te bekennen is, is niet te beschrijven. Rijden door groene valleien vol met vlinders en wilde bloemen, door altijdgroene bossen met een fluwelen tapijt van groengele mossen en ontelbare paddenstoelen – “All mushrooms are edible, some only once”, het oversteken van staalblauwe rivieren die glinsteren in het zonlicht en die geflankeerd worden door eindeloze bergkammen, rijden door uitgesleten rotsachtige rivierbeddingen... Het gevoel als je na een aantal uur klimmen - soms erg stijl – de top van een berg bereikt, waar je niets anders hoort dan het ruisen van de wind en je je alleen op de wereld voelt. ’s Nachts je tent uitkomen en verrast worden door een fonkelende sterrenhemel. Je koesteren in de kooktent, waar de oven een gezellige warmte verspreidt. Met een ware appelcider in de hand “cribbage” spelen. ’s Ochtends verrast worden met een pannenkoenontbijt, inclusief zelfgemaakte bananen- of aardbeiensaus (het geheime ingrediënt is rum). Na een dag hard werk genieten van “corn on the cob”, steak klaargemaakt op een grill boven het kampvuur en een frisse salade. Je even weer een klein meisje voelen als je zonder zadel naar de rivier rijdt voor een duik in het koude water en verrast bedenken dat je zit beter is als je dacht wanneer je niet valt er als je paard schrikt en een domme sprong maakt. Zonder zadel klimmen en dalen... Genieten van een “smokey roast” in een steenoven halfweg de rit. Dit alles zal ik zo ontzettend missen...

large_528b.jpg
538b.jpg
465.jpg
large_462.jpg
large_457.jpg
458.jpg

Laat ik echter eerst even wat meer toelichting geven bij hoe een backcountry trip in z’n werk gaat... De dag voor vertrek pakt Greg doorgaans reeds de packboxes in, met voorraden voor het kamp. De persoonlijke spullen van de gast en onszelf komen er dan ’s ochtends bij. Het pakpaard draagt deze dozen voor zo een drie uur, dus het is belangrijk dat de dozen voor de linker- en rechterkant hetzelfde gewicht hebben. De dag van vertrek wordt er – na een stevig ontbijt – gevangen, gepoetst en gezadeld. De pakpaarden krijgen hun zadel op en het hoofdstel wordt bevestigd aan de “horn” voor het zadel. De zadeltassen worden gevuld met brandstaf voor onderweg, lees: granolo bars, en jassen worden achterop het zadel geknoopt. De pack horses krijgen hun pakzadel op. Ook krijgen alle paarden een set kluisters om hun nek, die ze als ze worden losgegooid in het kamp omkrijgen rond hun voorbenen. Ik ben er zelf niet echt een voorstander van, maar het is de wet en als je je paarden vrij laat rondlopen kun je tot 2500 dollar boete krijgen of de paarden kunnen in beslag genomen worden. Vroeger werd er hier allemaal niet zo nauw op gekeken: een bekende vrouwelijke outfitter liet haar kudde van 100 paarden vroeger zelfs het hele jaar door in de bergen, maar tijden veranderen. Als de paarden klaar zijn gaan ze op de trailer. Ja gaan: je zet ze ervoor en ze lopen er vanzelf in, naar Greg toe, die ze dan vast zet. Meestal werden de gevulde pakboxen op de oude, blauwe truck geladen, die dan diende als volgtruck. Vervolgens gaat het dan via een kronkelig baantje naar de “Wapiapi gap”, vanwaar we te paard verder gaan. De paarden worden dan allemaal uitgeladen en aangebonden aan de trailer. De saddle horses worden nog eens aangesingeld en krijgen hun hoofdstel om en de pack horses krijgen de pakboxen op. Deze worden door middel van een touw aan weerszijden van het paard bevestigd. Soms gaat er ook nog een topload bovenop het paard. Vervolgens gaat er een zeil over dat het geheel nog eens extra op z’n plaats houdt en ervoor zorgt dat alles droog blijft. De zijkanten van het zeil worden keurig ingestopt en dan wordt alles vastgeknoopt d.m.v. de “double diamond” knoop, die ik helaas nog altijd niet helemaal zelf kan. Ik weet wel al aan welk touw ik moet trekken enzo, dus ik ben toch niet helemaal nutteloos. Tenslotte krijgen de paarden een graasmasker op om te voorkomen dat ze hun voorganger beginnen te irriteren of dat ze een hapje nemen uit een “load” (hele zakken graan en “cubes” – geperst gras – gaan ook mee). Greg kiest ervoor om de paarden dan aan het halstertouw te leiden – en indien er veel pack horses zijn – de paarden aan elkaar vast te binden. Wat vanzelfsprekend enorme risico’s met zich mee brengt. Andere outfitters – inclusief Greg’s zoon – laten de pakpaarden los meelopen – wat ook soms een stressvolle bedoening kan zijn natuurlijk. Ik was altijd blij als ik maar één paard moest leiden. Als je er 2 hebt, moet je altijd opletten dat het achterste paard niet om de verkeerde kant van een boom gaat of zo, want dan zit hij vast en knapt het touw – hopelijk. De rit naar het kamp is een drie uur durende rit die gaat door het bos, langs oude rivierbeddingen en moerassen, door enorme open vlaktes en ontelbare rivieren worden overgestoken. In het kamp worden de pakpaarden ontdaan van hun last, worden de zadelpaarden afgezadeld en kunnen ze genieten van een lekkere rol- en krabbeurt om daarna te gaan eten in de beschutte vallei, die bezaaid staat met korte struikjes. Wij genieten dan – gezeten in een comfortabel kampeerstoeltje - van een goeie pint aan het kampvuur.

90_365.jpg
90_367.jpg
90_369.jpg
90_64019C502219AC68176A57A2999AF131.jpg
90_640272CF2219AC68179B40C8ADD5E66C.jpg
90_355.jpg
360.jpg

Verder wordt er gekookt in de kooktent, die voorzien is van soep, bonen, fruit, saus, etc. in blik, genoeg granola bars om een leger te voeden, vers fruit, eieren, brood, kruiden... Buiten werd er een grote put uitgegraven, waar 2 pack boxen werden ingezet en waar rondom mos werd gestoken. Bovenop ging er dan een waterdicht zeil en tadaaa: een koelkast om het vlees en de goenten te bewaren! Koken op een houtstoof gaat verrassend goed, onze buren – de Mackenzie’s maakten zelfs hele culinaire hoogtepunten klaar op die stoven! De slaaptenten zijn voorzien van een houten verhoogje, waarop dan een zalig warme slaapzak gelegd wordt. De badkamer bestaat uit een houten plank met een spiegel boven :-). En dan is het op de ouderwetse manier water opwarmen op de stoof om je te wassen. Water werd gehaald uit de rivier die een paar meter lager voorbijstroomt.

90_DSCN5670.jpg
DSCN5627.jpg
DSCN5296.jpg

’s Avonds worden de paarden allemaal binnengehaald in een ovale, houten kraal. Greg roept dan “Come boys!” en er is altijd wel een slimmerik die weet: ooh, dat betekent eten! Soms staan de paarden helemaal op de – erg steile – heuvel en als Lobo – Greg’s paard – deze dan hoort roepen, gaan zijn oortjes naar voor van – “hmm, dat geluid ken ik.” Op den duur zijn de paarden het zo gewoon dat ze tegen etenstijd al komen rondhangen in het kamp. Als ze dan moeten wachten, zie je ze echt zo kijken van “halloooo, wij hebben wel honger hoor.” Tijdens het jachtseizoen krijgen de paarden ’s ochtends en ’s avonds een hele bak “cubes” – geperst gras – die worden aangelengd met water. Dit zorgt ervoor dat ze niet uitdrogen tijdens de dag. De grootste uitdaging in de bergen: ervoor zorgen dat je de paarden niet kwijtraakt. Soms – als de paarden hun vriendje niet bij zich hebben, of als er geen duidelijke leider is die weet hoe alles in z’n werk gaat – beslissen de paarden om de rivier over te steken en maar terug te keren naar de trailer – drie uur verder dus. Teddy, een ongelooflijk schattig trekpaard is hier ook voor gekend: als hij besliste “I’m done”, dan vertrok hij gewoon op zijn dooie gemakje naar de trailer, om daar dan een paar dagen te grazen en vervolgens verder te trekken naar een beschutte open ruimte. Eén keer gebeurde het mij ook: Little Jack miste zijn vriendje Rusty, die thuisgebleven was, en vertrok dus maar. De hele kudde, afgezien van Lobo, volgde dan. Snel de rivier doorwaden dus, de paarden langs de voorkant naderen en ze terug in de goede richting drijven. Bad horse! Soms gaan ze ook helemaal de heuvel op – naar een beschut weitje op de top – en doen ze alsof ze je niet horen. Ook heel erg leuk. Om de paarden wat makkelijker te kunnen lokaliseren krijgen enkele paarden – de risicogevallen – een bel om zoals de koeien in Zwitserland – erg handig!

DSCN5184b.jpg
large_90_DSCN5692.jpg
90_DSCN5649.jpg

De gasten worden tijdens hun verblijf getrakteerd op ritjes gaande van een uur – vele mensen kunnen het niet aan om meerdere uren op hun paard te zitten – tot tochten van 7 uur tot helemaal tot op de top van een berg. De beloning is dan goot: panoramische vergezichten die zich 360° uitstrekken op bergen, bergen en nog eens bergen. Het is een fantastisch gevoel om op die berg te zitten en niets anders te horen dan het ruisen van de wind. Sommige mensen gaan vissen en anderen houden van een “camp day” om even lekker niets te doen. Ook leuk: tot aan de cabin in Vimey rijden, smokies roosteren op een vuurtje en genieten van een lekkere siesta in het gras of van een frisse duik onder de waterval. Dit is echt een ongerepte wildernis, helemaal voor ons alleen. Greg heeft een category 1 permit voor zijn gebied, wat betekent dat andere outfitters zijn goedkeuring moeten hebben om zijn gebied te gebruiken.

DSCN5278b.jpg
large_DSCN5261.jpg
521b.jpg
large_DSCN5536.jpg
DSCN5533b.jpg
DSCN5474.jpg
DSCN5505.jpg
DSCN5510.jpg
90_DSCN5555.jpg
281.jpg
303b.jpg
large_326.jpg
63B2A6702219AC681782B4A5EE9FF7A6.jpg
339.jpg
500.jpg

Needless to say that this was an experience of a lifetime! Dus als er mensen zijn die nu ook zin gekregen hebben: doen! Rijden in de backcountry van de Rocky Mountains is een ervaring die je leven verrijkt en een must als je de échte wildernis wil zien. En er is nog zoveel meer te doen: snowmobilen in de winter, sporen leren lezen, nog wat met de truck, trailer en quad rondrijden (kicken!), I’ll be back!

large_512.jpg
447.jpg
large_63ABD4D32219AC6817EF16BA0EEF9BCA.jpg
large_212.jpg
90_DSCN5635.jpg

Posted by Liesbeth1986 27.08.2012 18:05 Archived in Canada Tagged nordegg

Email this entryFacebookStumbleUponRedditDel.icio.usIloho

Table of contents

Comments

Nu ik de foto's gezien heb, kan ik je verhalen veel beter vatten.
Ik kan echter niet zeggen dat het gras aan de andere kant altijd groener is, wij konden van prachtige herfsttinten genieten!!

27.09.2012 by mama

Geweldige foto's!

09.10.2012 by vicky

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint